Czasowniki regularne w języku angielskim. Wszystko, co musisz wiedzieć

Czasownikami regularnymi nazywamy takie czasowniki, które w czasie przeszłym (np. czasie Past Simple) tworzą swoją formę poprzez dodanie końcówki -ed. To bardzo proste, a na pewno łatwiejsze niż w przypadku czasowników nieregularnych, które nie mają takich stałych zasad. Wiedzę tę wykorzystasz również omawiając chociażby Present Perfect.

Oto przykładowa lista czasowników regularnych:

• play (grać) → played (grałem/grałam)
• talk (rozmawiać) → talked (rozmawiałem/rozmawiałam)
• help (pomagać) → helped (pomogłem/pomogłam)
• walk (chodzić) → walked (chodziłem/chodziłam)
• clean (sprzątać) → cleaned (sprzątałem/sprzątałam)
• watch (oglądać) → watched (oglądałem/oglądałam)
• listen (słuchać) → listened (słuchałem/słuchałam)
• open (otwierać) → opened (otworzyłem/otworzyłam)
• dance (tańczyć) → danced (tańczyłem/tańczyłam)
• cook (gotować) → cooked (gotowałem/gotowałam)
• jump (skakać) → jumped (skakałem/skakałam)
• study (uczyć się) → studied (uczyłem się/uczyłam się)
• finish (kończyć) → finished (skończyłem/skończyłam)

Druga i trzecia forma czasowników regularnych

W języku angielskim czasowniki mają trzy formy:

1. Forma podstawowa – np. play (grać)
2. Forma przeszła – np. played (grałem/grałam)
3. Imiesłów przeszły – np. played (używany np. z czasownikiem have w konstrukcjach typu „I have played”)

Pro Tip! Przygotuj sobie tabelkę czasowników regularnych i nieregularnych, dzięki której szybko zapamiętasz zasady odmiany i wszelkie wyjątki. 

Wyjątki w odmianie czasowników regularnych w czasie Past Simple

W języku angielskim czasowniki regularne w czasie Past Simple tworzą swoją formę przeszłą poprzez dodanie końcówki -ed do podstawowej formy czasownika. Jednak istnieją pewne wyjątki i dodatkowe zasady pisowni, które osoby uczące się muszą znać, aby zapisać poprawną formę w każdym zdaniu. Dobra wiadomość jest taka, że tych reguł nie ma wiele i łatwo je zapamiętać.

Jeśli czasownik kończy się na literę -e, dodajemy tylko literę -d, a nie całe -ed.

W przypadku czasowników regularnych, wygląda to tak: :

• smile → smiled
• bake → baked
• move → moved
• invite → invited

Widać, że tutaj nie zmieniamy ostatniej litery, ponieważ końcówka już zawiera „e”.

Jeżeli stoi spółgłoska przed „y”, to zmieniamy „y” na „i” i dopiero wtedy dodajemy końcówkę -ed.

Przykłady:

• study → studied
• cry → cried
• reply → replied

Natomiast gdy przed „y” jest samogłoska, nic nie zmieniamy, tylko dodajemy „-ed”:

• play → played
• enjoy → enjoyed

Tutaj widać, że zasada zależy od tego, jaka ostatnia sylaba i jakie ostatnie trzy litery występują w formie podstawowej.

W przypadku, gdy mamy czasowniki jednosylabowe zakończone schematem: spółgłoska + samogłoska + spółgłoska, podwajamy ostatnią spółgłoskę, zanim dodamy -ed.

Przykłady czasowników regularnych:

• hop → hopped
• rob → robbed
• chat → chatted

Niektóre czasowniki podwajają ostatnią literę, a inne nie. Zależy to od tego, czy mamy końcówkę „w” lub „x”. Tu zasady pisowni są proste: fix → fixed, snow → snowed.

Gdy mamy czasowniki dwusylabowe i akcent pada na drugą sylabę, również podwajamy ostatnią spółgłoskę.

Najczęściej używane czasowniki tego typu:

• admit → admitted
• prefer → preferred
• refer → referred

Natomiast kiedy akcent spada na pierwszą sylabę, nie podwajamy spółgłoski:

• visit → visited
• happen → happened

Osoby uczące się często mylą się w tej regule, dlatego warto pamiętać, że druga sylaba jest tutaj kluczowa.

Warto wiedzieć, że w języku angielskim istnieje ogromna liczba czasowników nieregularnych, które nie tworzą formy przeszłej według powyższych reguł. Na przykład:

• catch → caught
• wear → wore
• eat → ate (samochód eat można by żartobliwie potraktować jako przykład, ale poprawna odmiana to ate – druga forma – oraz eaten – trzecia forma/past participle)

To pokazuje, że obok większości czasowników, które są regularne, znajdziemy także takie, które wymagają zapamiętania osobnych odmian. Przykłady czasowników nieregularnych często są omawiane na listach „irregular verbs”.

W czasie Past Simple korzystamy z odmiany regularnej lub nieregularnej. Natomiast w innych czasach, np. Present Perfect, używamy trzeciej formy (past participle). To oznacza, że trzeba znać zarówno drugiej formy (np. ate), jak i trzecia forma (np. eaten).

Różne formy czasowników angielskich:

• podstawowa forma (go)
• druga forma (went – czas przeszły Past Simple)
• trzecia forma (gone – past participle w Present Perfect)

Dlatego ucząc się odmiany, warto powtarzać ją w zestawach i zapisywać w każdym zdaniu poprawną wersję. 

Wybierz jedną poprawną odpowiedź w każdym pytaniu.

Chcesz płynnie mówić po angielsku i nie stresować się, gdy ktoś zada Ci pytanie? Spróbuj zajęć w Novakid! Lekcje prowadzą wykwalifikowani native speakerzy, którzy potrafią zaciekawić i rozśmieszyć – a do tego uczą mówić po angielsku od pierwszych minut. Zanim zaczniesz, możesz rozwiązać bezpłatny test poziomujący z angielskiego, by dowiedzieć się, jaki materiał będzie dla Ciebie najlepszy. Pokaż też rodzicom – mogą zapisać Cię na darmową lekcję próbną!